Τετάρτη 4 Μαΐου 2016

Γιώργος Μεράντζας - Στην όχθη της καρδιάς μας!

Γράφει και φωτογραφίζει ο Μπάμπης Τάσιος
       www.babistasios.blogspot.gr

Στο Ελληνικό μουσικό στερέωμα δημιουργών και ερμηνευτών,υπάρχουν κάποια αστέρια που έλαμψαν και θα λάμπουν με ένα εκτυφλωτικό φως, στον αιώνα τον άπαντα.
Άνθρωποι που άνοιξαν νέους δρόμους,μάστορες πραγματικοί ,ήχων και λόγων ταιριαστών.
Ας ξετυλίξουμε το κουβάρι του χρόνου,γυρνώντας στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης.
Εδώ θα συναντήσουμε ένα πρωτομάστορα του είδους,μια πραγματικά μεγάλη φωνή με σπουδαία χαρίσματα.
Η αναφορά μας στον Γιώργο Μεράντζα,που δεν θα χρειαζόταν κάποια εκ΄νέου σύσταση,αν με τα χρόνια ,δεν θόλωνε το καθάριο τοπίο της μουσικής σκηνής της πατρίδας μας.
Φωνή στιβαρή με βάθος ,έκταση και διάρκεια.
Ερμηνεία παθιασμένη ,με αγάπη στην αρτιότητα του αποτελέσματος,μια φωνή που βγαίνει σαν κάλεσμα απ΄τα λημέρια τα Ηπειρώτικα,τα απροσκύνητα Τζουμέρκα.
Εδώ στον οικισμό Τσόπελα ,στα Πράμαντα του νομού Ιωαννίνων ,συναντήσαμε τον Γιώργο Μεράντζα,στον ξενώνα του << Ξενείον >> www.xenion.gr ,το οποίο αποτελεί αφετηρία για συναρπαστικές εξορμήσεις .
Στο πιο ψηλό σημείο της μουσικής του πορείας ,στη δεκαετία του 1980,αποφάσισε να αποσυρθεί από το τραγούδι και τις συναυλίες,έχοντας δισκογραφήσει κορυφαία έργα (Παραστάσεις-Τροπάρια για φονιάδες - Φουέντε Οβεχούνα κ.α.) συνθετών ,όπως ο Χρήστος Λεοντής και ο Θάνος Μικρούτσικος .
Η αίσθηση που μας διακατέχει είναι πως η μοναδικότητα της φωνής του,θα έπρεπε να είχε αποτυπωθεί σε περισσότερα έργα της καλλιτεχνικής μας δημιουργίας.Αλλά όπως  στη ζωή, έτσι και στη μουσική τέχνη, το ωραίο και αληθινό δεν περιβάλλονται πάντα με την στοργή, που πραγματικά τους ταιριάζει.
Σήμερα ο Γιώργος Μεράντζας,εμφανίζεται σε μουσικές σκηνές και όπου τον καλούν οι πολυπληθείς φίλοι του,σε μικρό αριθμό παραστάσεων.
Επιλογή που ταιριάζει απόλυτα με το χαρακτήρα του,το μουσικό του ήθος και την αίσθηση μοιράσματος,που τον χαρακτηρίζει.
Αυτό το μοίρασμα και την αληθινή φιλοξενία,νοιώθουν οι επισκέπτες του παραδοσιακού ξενώνα του, συζητώντας ,δοκιμάζοντας την αυθεντική Ηπειρώτικη κουζίνα και ακούγοντας τη συγκλονιστική φωνή του.
Το τραγούδι βγαίνει αβίαστα απ΄τα χείλη του,με τρόπο φυσικό και ανεπιτήδευτο.
Εδώ στη μαγευτική φύση , στα δικά μας Τζουμέρκα ,υπάρχουν ακόμη  <<παιδιά>>,σαν το Γιώργο Μεράντζα,που πήρε του καιρού τ΄αλφαβητάρι και της αγάπης λόγια φυλαχτό .
Μας καλωσορίζουν στα άγρια βουνά που  όπως λέει ο ίδιος .<< είναι φιλόξενα και στέκουν καρτερικά και αγαπησιάρικα ,χωρίς να προδώσουν ποτέ τα μυστικά μου >>.






















Τετάρτη 23 Μαρτίου 2016

Ιωάννινα – Η Νεράιδα της Παμβώτιδας

Η άλλοτε <<μικρή πόλη>> του Δημήτρη Χατζή, σύγχρονη πόλη σήμερα, με όλα τα χαρακτηριστικά και τις παθογένειες των σύγχρονων πόλεων, δεν παύει να γοητεύει και να σκορπά απλόχερα τις ομορφιές της.
Μνήμες ιστορικές, ταραγμένο παρελθόν, κατατρεγμοί, μετανάστευση, αλλά και η σπουδαία προσφορά στα γράμματα, στις τέχνες, στον πολιτισμό γενικότερα. Όλα συνυπάρχουν εδώ, τα συναντάμε σε κάθε μας βήμα.
Παθολογική η αγάπη των ανθρώπων για τον τόπο τους, οι ξενιτεμένοι πρόσφεραν τα μέγιστα, ο χαρακτηρισμός << πόλη των ευεργετών>>, αποδίδει την πραγματικότητα.
Στις όχθες της λίμνης Παμβώτιδας, αντιλαλούν ακόμη τα ηπειρώτικα μοιρολόγια για τα νιάτα που άνοιξαν τα φτερά τους γι΄άλλες χώρες και πολιτείες. Η χαρά, ο πόνος, η απώλεια, ο θρήνος, περνάνε μέσα στις μελωδικές γραμμές και εκφράζουν το κύκλο της ζωής.
Κατά μήκος της όχθης της Παμβώτιδας, εικόνες εξαιρετικής ομορφιάς προσφέρονται στους περιπατητές, δρομείς και ποδηλάτες ενώ κωπηλάτες διασχίζουν με τα σκάφη τους τα ήρεμα νερά της λίμνης, εδώ που βυθίσανε τη κυρά Φροσύνη. Παραδίπλα ένας κύκνος, έχει αρχίσει το σεργιάνι. Κορμοστασιά λεβέντικη, μπράβο Ηπειρώτη μου. Αριστερά το πάλλευκο Μιτσικέλι, στο βάθος τα περήφανα Τζουμέρκα, γεια και σε σας κορφές μου.
Καραβάκια ξεκινάνε για το νησί της λίμνης, παρεούλα τους γλάροι που ειδικεύονται στους ελιγμούς. Mε το μαλακό πουλάκια μου , να σας προλάβει το κλίκ.
Η αιωνόβια καστροπολιτεία των Ιωαννίνων τόπος συγκλονιστικός, η ζωή εδώ κυλάει μακριά από τους συνήθεις θορύβους της πόλης, είμαστε κυριολεκτικά σε άλλη διάσταση.
Μικρά σοκάκια, σπιτάκια πραγματικά στολίδια, όμορφοι ξενώνες προσφέρουν τη δυνατότητα να ζει κανείς το σήμερα μαζί με το χθες .
Εδώ το τέμενος του Ασλάν Πασά (Δημοτικό Μουσείο σήμερα), στη θέση που παλιά υπήρχε η Μονή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου .
Πιο πέρα οι κοιτώνες των αξιωματικών του Αλή Πασά, ο τάφος του και το Σαράι.
Μια βόλτα στα βαθιά, στα ενδότερα της ιστορίας που σημάδεψε αυτή την ένδοξη πόλη της συνύπαρξης λαών ,θρησκειών και πολιτισμών, μια βόλτα στην αγορά με τους πεζόδρομους, στις γεύσεις και προπάντων στα θαυμαστά γλυκίσματα,στα στέκια της νεολαίας, στο απόσταγμα του ευ ζην.
Photo © Μπάμπης Tάσιος